T

 

TABOR zob. ►Pawlak Stefan

TENDERA Paweł (13 XI 1912, Tychy – 6 IX 1994, Goczałkowice), profesor ekonomii, działacz harcerski. Od 1927 był drużynowym w ►VIII [Ósmej] Męskiej Drużynie Harcerskiej im. Henryka Sienkiewicza w Bogucicach; następnie komendantem pogotowia harcerskiego i komendant hufca miejskiego Związku Harcerstwa Polskiego (Hufiec Centrum). Od X 1939 był członkiem Polskiej Organizacji Powstańczej. Po wojnie podjął studia w Wyższym Studium Naukowym Statystyki i Gospodarki w Katowicach na Wydziale Organizacji Przemysłowej (1945–1948); sprawował funkcję dziekana Wydziału Przemysłu (1952–1955, 1960–1972) i prorektora (1975–1978) WSE (zob. ►Uniwersytet Ekonomiczny w Katowicach). Jego zainteresowania naukowo-badawcze skupiały się na teorii księgowości oraz rachunkowości. Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1977)
T. Czylok: Z ich krwi i męczeństwa nasza wolność. Katowiccy harcerze lat wojny. Katowice 2001; Uniwersytet Ekonomiczny w Katowicach. Księga jubileuszowa: 75 lat. Red. A. Czech i in. Katowice 2011.

TIELE-WINCKLER Hubert (8 VI 1823, Kominki k. Reszla – 12 IX 1893, Partenkirchen), hrabia, właściciel dóbr, doskonały organizator, podporucznik, kadet szkoły wojskowej w Chełmnie, oficer 5 regimentu piechoty w Gdańsku; w l. 1845–1849 w komendanturze w Grudziądzu; w czasie Wiosny Ludów walczył w Badenii; w 1852 w pruskim sztabie generalnym. Mąż Waleski von Winckler (zob. ►Waleska Thiele-Winckler), założył ►Katowicką Spółkę dla Górnictwa i Hutnictwa oraz ►Związek Knapszaftowy.
A. Kuzio-Podrucki: Tiele-Wincklerowie: arystokracja węgla i stali. Katowice 2009.

TIELE-WINCKLER SCHULE zob. ►Szkoła Powszechna nr XIV.

TOMASZEWSKI Alfons (20 IX 1907, Lubniewo, k. Świecia nad Wisłą – 10 IX 1979, Bogucice), ksiądz, absolwent Śląskiego Seminarium Duchownego w Krakowie i student na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Święcenia kapłańskie przyjął w 1933 w katedrze Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Katowicach. Był duszpasterzem w parafiach: Wniebowzięcia NMP w Wodzisławiu Śląskim, Matki Boskiej Bolesnej w Rybniku. W 1939 brał udział w kursie wakacyjnym we Francji zorganizowanym przez Institut d`Etudes Francaises de Tauraine przy uniwersytecie w Tours. W tym samym roku, na podstawie pracy Rola i zadanie jednostkowe oraz zbiorowe świeckich w Kościele katolickim, zdał egzamin proboszczowski). W 1946 był administratorem w parafii św. Józefa w Załężu. 10 IX 1951 został mianowany administratorem, a w 1957 proboszczem w ►parafii św. Szczepana w Bogucicach (w 1954 przeprowadził gruntowne zmiany i renowację kościoła św. Szczepana, m.in. z jego inicjatywy powstała polichromia ►Matka Kościoła Katowickiego, do ołtarza głównego przeniesiono ►obraz Matki Boskiej Boguckiej). Przez wiele lat pełnił funkcję dziekana dekanatu Katowice-Północ, był sędzią prosynodalnym, obrońcą węzła małżeńskiego, członkiem Rady Administracyjnej Diecezji Katowickiej, wizytatorem Zgromadzenia Sióstr św. Jadwigi w Bogucicach (zob. ►jadwiżanki), kanonikiem honorowym Kapituły Katedralnej w Katowicach oraz dziekanem honorowym.W 1972 roku przeszedł na emeryturę i zamieszkał w Tucholi nad Brdą. Zmarł w ►Szpitalu Zakonu Bonifratrów w Bogucicach; został pochowany na ►cmentarzu parafialnym.
http://www.encyklo.pl/ Tomaszewski_Alfons.

TORKAT, nieistniejące już sztuczne lodowisko w Katowicach. Obiekt rekreacyjno-sportowy powstał (zaprojektowany przez inż. Koldę, budowany od 1 IV do 7 XII 1930 przez Pierwszą Brneńską Fabrykę Maszyn w Brnie) jako pierwsze w Polsce i 13. na świecie lodowisko sztucznie chłodzone w kompleksie sportowym (m.in. letni brodzik dla dzieci, korty tenisowe, plansze szermiercze, kino panoramiczne, estrada) przy ul. Bankowej nad rz. Rawą w Katowicach. Wybudowanie Torkatu było warunkiem przyznania Polsce organizacji Mistrzostw Świata w hokeju na lodzie w 1931 jako zabezpieczenie, gdyby warunki pogodowe nie pozwoliły rozegrać turnieju na lodowisku naturalnym w Krynicy. Otwarcie lodowiska miało miejsce 7 XII 1930. Prowadzenie obiektu finansowała Spółdzielnia Sztuczny Tor Łyżwiarski w Katowicach, w 1933 został przejęty przez budżet miejski. Od 1936 obiekt dysponował przenośną trybuną na 10 tys. osób. Na przełomie 1938/1939 wszczęta została procedura przejęcia obiektu przez Hutę Baildon. Totkat, zdewastowany wskutek działalności wojsk hitlerowskich i sowieckich, repatriantów, ludności cygańskiej, huta odbudowała w l. 1945–1949 – odnowiono betonową płytę lodowiska o wymiarach 60 x 30 m, pod którą zainstalowano 12 km rurek wypełnionych solanką, zbudowano nowe trybuny obliczone na 15 tys. miejsc, nad maszynownią wzniesiono nowy budynek, w którym znalazły pomieszczenia szatnie, umywalnie z natryskami, punkt sanitarny, hotelik z pokojami dla 65 osób, restauracja i kawiarnia. Od 1950 administrację obiektem przejęła kopalnia „Katowice” (w l. 1953–1956 Torstal). Obiekt dwukrotnie był niszczony przez pożar (1954, 1973). Torkat był miejscem międzynarodowych i ogólnopolskich zawodów sportowych w hokeju na lodzie, łyżwiarstwie figurowym, szermierce, tenisie, zapasach (występowali tu m.in. Karl Schaeffer, Maxi Herber i Ernst Bayer, Sonja Henie, drużyny hokejowe Kanady). Sportowe imprezy (np. hokejowe spotkania ►„Górnika” Katowice z „Legią” Warszawa, których stawką było mistrzostwo Polski) gromadziły na trybunach tysiące kibiców. Latem obiekt zamieniał się w boisko lub salę koncertową. Katowiczanie oglądali wtedy m.in. występy amerykańskich koszykarzy z Harlem Globetrotters albo słuchali wokalistów Elli Fitzgerald, Paula Robesona, Michaja Burano, a wieczorami od maja do końca września na panoramicznym ekranie o szerokości 18,5 m wyświetlało filmy w kinie letnim. Z Torkatem była związana działalność kilku jednostek organizacyjnych sportu katowickiego m.in.: Katowickiego Klubu Łyżwiarskiego, Śląskiego Towarzystwa Łyżwiarskiego, Śląskiego Klubu Hokejowego; sekcji hokeja na lodzie i szermierki ►Górnika 1920 Katowice. Od 1994 nieczynny. W 2010 w tym miejscu rozpoczęto budowę, a w 2012 otwarto Centrum Informacji Naukowej i Biblioteki Akademickiej (CINiBA).
A. Steuer: Kultura fizyczna w województwie śląskim 1922–1939. Opole 2008; Tenże: Miejsce Katowic w ruchu sportowym II Rzeczpospolitej. W: Katowice w minionej rzeczywistości. Red. A. Barciak. Katowice 2006.

TOWARZYSTWO CZYTELNI LUDOWYCH W BOGUCICACH, u genezy rozwoju organizacji legła aktywność Franciszka Szegi, w 1919 organizatora zbiórki pieniężnej na zakup książek dla przyszłej biblioteki (90 vol.); w II 1920 czytelnikom udostępniano już 300 tomów. Od 15 VI 1920 siedziba mieściła się w ►Starej Szkole; od IX 1936 w ►Domu Ludowym przy ul. Markiefki. Organizacyjnie towarzystwo należało do Sekretariatu Czytelni Ludowych w Gliwicach, po 1922 w Królewskiej Hucie. Prezesi: ►Franciszek Kost, w 1928 ►Oskar Desaga; bibliotekarze: Rozalia Furgoł, w poł. l. 20 XX w. Franciszek Grychtolik. W 1934 w skład Zarządu wchodzili: ►Jan Absalon, sekretarze: Jan Czajor, Monika Kempówna, skarbnik Józef Stokfisz, bibliotekarka – Marta Wróbel; zbiór biblioteczny liczył 106 850 vol. W l. 1933–1934 organizacja skupiała 918 członków.
APK, zesp. Towarzystwo Czytelni Ludowych Katowice, sygn. 2, 3, Sprawozdanie Towarzystwa Czytelni Ludowych. Sekretariat na Górny Śl. za czas od 1 stycznia do 31 grudnia 1934; „Dziennik Śląski” 1922, nr 116.

TOWARZYSTWO CZYTELNI LUDOWYCH W ZAWODZIU, zał. 1919 z księgozbiorem 90 vol.; w 1928 księgozbiór liczył 1258 vol. Siedziba mieściła się w ►Domu Ludowym i restauracji Pisarka. Funkcję prezesa pełnili: ►Bolesław Długiewicz (1921), ►Józef Holona, Paweł Otremba, A. Matysiak, ►Florentyna Pojdowa, a funkcję sekretarza Eugenia Gerschlowa; pierwszą bibliotekarką była Kat.[arzyna?] Srokówna, w poł. l. 20. XX w. – Botor, w l. 30. XX w. – Biolewiczówna.
APK, zesp. Towarzystwo Czytelni Ludowych Katowice, sygn. 2, 3; E. Breitkopf, E. Skorwider, A. Steuer: Zawodzie. Monografia dzielnicy i parafii Opatrzności Bożej w Katowicach. Katowice 2011.

TOWARZYSTWO GIMNASTYCZNE „SOKÓŁ” BOGUCICE, gniazdo polskiego ruchu gimnastycznego, założone 11 VI lub 8 VII 1911. Powstało w wyniku zwycięstwa koncepcji decentralistycznych w TG „Sokół” I Katowice (pierwotnie zebrania odbywały się pod szyldem Zjednoczenia Zawodowego Polskiego). Było jednym z najbardziej aktywnych gniazd w rejencji opolskiej, w l. 1912–1914 uczestniczyło w zlotach na Zadolu. Posiadało własna sokolnię (od 1922 w starej strzelnicy, siedzibie koła ►Towarzystwa Czytelni Ludowych w Bogucicach) oraz sztandar (poświęcony w 1914 w kościele w Gierałtowicach). Należało do sieci organizacji tworzących teatr amatorski (wśród wystawionych sztuk scenicznych popularnością cieszyły się: Nowy Rok, Flisacy, Chłopi Arystokraci, Amerykanin, Gwiazda Syberii). W l. 1914–1917, VIII–XII 1919, III–VII 1921 z powodu działań zbrojnych ►I wojny światowej, I ►powstania śląskiego (w którym członkowie brali liczny udział) i III ►powstania śląskiego (utworzyło wspólną jednostkę wojskową – 5. kompania 2. baonu 3. Katowickiego Pułku Piechoty im. Jarosława Dąbrowskiego – z ►KS Gwiazda Bogucice i ►Pierwszą Drużyną Harcerską) zawiesiło działalność. W 1920 skupiało 120 członków. Należało do Drugiego Okręgu Dzielnicy Śląskiej Związku Towarzystw Gimnastycznych „Sokół” w Polsce; Śląskiego Związku Lekkoatletycznego (od 1928). Od 1927 nastąpił wyraźny podział działalności na sekcje sportowe: lekkoatletyka; narciarstwo sportowo-rekreacyjne, łyżwiarstwo, hokej na lodzie, przysposobienie wojskowe (strzelectwo, łucznictwo); po 1933 większy nacisk położono na rozwój gimnastyki sportowej i działalność artystyczną: kółko dramatyczne; w 1934 powstał chór męski. Publikowało własne wydawnictwa, m.in.: Album pieśni sokolich, Srebrna księga bogucickiego „Sokoła” (1936). Prezesi: Antoni Wysocki, ►Jan Brzeskot, Alojzy Majowski, Roman Tuszyński; działacze: ►Tomasz Kotlorz, ►Franciszek Kost, ►Antoni Miękina. Osiągnięcia: 13 (3–6–4) medali MP (1935–1938) w gimnastyce sportowej. Wybitni sportowcy: ►Wilhelm Breguła, ►Zygfryd Kuklok.
W. Ogrodziński: Dzieje dzielnicy śląskiej „Sokoła”. Katowice 1937; Srebrna księga „Sokoła” w Bogucicach 1911–1936. Bogucice 1936; A. Steuer, J. Kocurek: Stowarzyszenia społeczne w Bogucicach, próba systematyki i ich rozwój w latach 1843–1939. W: Parafia bogucicka. Tradycja i współczesność. Księga jubileuszowa. Red. W. Świątkiewicz, J. Wycisło. Katowice 1994; Z dziejów Bogucic. Materiały z sesji popularnonaukowej zorganizowanej przez Miejski Dom Kultury „Bogucice-Zawodzie" z okazji 650-lecia Bogucic w dniach 13–14 października 2010 roku. Katowice [2011].

Osiągnięcia sportowe Wilhelma Breguły w gimnastyce sportowej

RokKonkurencjaMiejsce
1935 poręcze 1
1935 drążek 2
1935 wielobój indywidualny 2
1935 skok przez konia 2
1936 drążek 1
1936 wielobój indywidualny 2
1936 kółka 2
1937 drążek 3
1937 skok przez konia 2
1938 drążek 1
1938 kółka 3
1938 skok przez konia 3
1938 poręcze 3

 

TOWARZYSTWO KRAJOZNAWCZE W BOGUCICACH, zakonspirowana organizacja zbrojna (komórka ►Polskiej Organizacji Woskowej Górnego Śląska), zał. I 1920, skupiająca 30 członków. Prezes Henryk Miękina, sekretarz ►Augustyn Rzepka, skarbnik Franciszek Wiechuła, ławnicy ►Tomasz Kotlarz i Franciszek Jesionek. Włączone do struktur wojsk powstańczych; spadkobiercą organizacji była grupa miejscowa ►Związku Powstańców Śląskich.
Poległym braciom, jednodniówka poświęcona poległym w walkach o wolność Śląska wydana z okazji poświęcenia Pomnika Powstańca Śląskiego w Katowicach 18 września 1932 r.

TOWARZYSTWO POLEK W ZAWODZIU, sanacyjna organizacyjna kobieca powstała w 1927 w wyniku rozłamu w pierwotnym ►Towarzystwie Polek; ukonstytuowana 2 XI 1928, do 1931 prowadziła działalność w 3 filiach, scalona IV 1931 (odpływ członkiń do ►Katolickiego Towarzystwa Kobiet). Prowadziła sekcję młodzieży żeńskiej (Towarzystwo Młodych Polek); zebrania odbywały się w Starej Szkole; sztandar poświęcony 26 IV 1931. Funkcję prezeski pełniła Gopkowa, w zarządzie działały: Olkisówna, Głodkowa.
„Polska Zachodnia” 1928, nr 304, 1929, nr 27, 1931, nr 107.

TOWARZYSTWO ŚPIEWACZE „LIRA” w Bogucicach, chór mieszany założony 12 IX 1902. Od 12 V 1910 należało do Związku Śląskich Kół Śpiewaczych; w 1912 skupiało 32 członków. W 1911 było inicjatorem powstania ►Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Bogucicach. Na początku działało poza Bogucicami, od 1910 na terenie ►Koszutki (oberża u Kimla) i w ►Zawodziu (lokal Süßmanna), w 1914 miało siedzibę w ►Sokolni, w 1920 w ►Starej Szkole. W l. 1914–1917 zawiesiło działalność. W 1917 reaktywowane jako chór żeński; od 1920 miało sztandar. W 1926 ponownie zawiesiło działalność; w 1929 zorganizowało wieczór pieśni. Uczestniczyło w zlotach okręgowych chórów (5-krotnie do 1914 i 4-krotnie do 1933). Kilkakrotnie skreślane z listy członków Związku Śląskich Kół Śpiewaczych, wykreślone ostatecznie 31 XII 1934. Prezesi i dyrygenci: m.in. Jan Wieczorek (późniejszy burmistrz Tychów), ►Franciszek Głowacki, ►Leon Poniecki, ►Teodor Lewandowski, Augustyn Szwarc, Konrad Wróbel, Jan Koźlik.
J. Fojcik: Materiały do dziejów ruchu śpiewaczego na Śląsku. Katowice 1961; „Górnoślązak” 1910, nr 221, 238; „Polak” 1920, nr 60.

TOWARZYSTWO św. BONIFACEGO, założone w 1907 przy ►parafii św. Szczepana w Bogucicach, organizacja katolików niemieckich (zob. ►Działalność charytatywna). Przyczyniło się do rozwoju bibliotek bogucickich; podczas odpustów prowadziło kolektę na ubogich studentów.
J. Kocurek, A. Steuer: Stowarzyszenia społeczne w Bogucicach, próba systematyki i ich rozwój w latach 1843–1939. W: Parafia bogucicka. Tradycja i współczesność. Księga jubileuszowa. Red. W. Świątkiewicz, J. Wycisło. Katowice 1994; str. internetowa: bogucice,katowice.opoka.org.pl/?page_id= 18

TOWARZYSTWO TRZEŹWOŚCI (Bractwo Trzeźwości) przy ►parafii św. Szczepana w Bogucicach, zał. 1 IV 1843 z inspiracji o. Brzozowskiego; jedną z przyczyn powstania był m.in. antysemityzm o podłożu ekonomicznym. W 1843 liczyło 320 członków, a w 1844 – 3218; zrzeszało także mieszkańców sąsiednich miejscowości. Kryzys w l. 1847–1848; reaktywowane w 1890 p.n. Towarzystwo Trzeźwości (Bractwo Wstrzemięźliwości) z inicjatywy ►ks. Ludwika Skowronka; od 1903 Związek Abstynentów (Stowarzyszenie Abstynentów). Zebrania organizowano w Zgromadzeniu Sióstr Świętej Jadwigi (zob. ►Jadwiżanki).
AKAD, zesp. Akta Lokalne 133; J. Kocurek, A. Steuer: Stowarzyszenia społeczne w Bogucicach w latach 1848–1939 oraz J. Myszor: Parafia p.w. św. Szczepana w Bogucicach w XIX i na początku XX w. [W:] Parafia bogucicka − tradycja i współczesność. Księga jubileuszowa. Red. W. Świątkiewicz, J. Wycisło. Katowice 2000; „Gość Niedzielny” 1931, nr 28.

TRZECI ZAKON KARMELITAŃSKI (Bractwo Szkaplerza Świętego) przy ►parafii św. Szczepana w Bogucicach, zał. 1857; zapisy prowadzono w kościele cmentarnym w przededniu odpustu ►Matki Boskiej Szkaplerznej; w l. 1860–1939 w księdze Szkaplerza zapisanych było 17 tys. osób, m.in. pielgrzymów z zaboru rosyjskiego i Galicji; oznaką członków był szkaplerz brunatny W 1935 skupiał 34 członków; ostatnia wzmianka w 1944.
J. Górecki: Sanktuarium Bogucickie w tradycji pielgrzymkowej Górnego Śląska i J. Kocurek, A. Steuer: Stowarzyszenia społeczne w Bogucicach w latach 1848–1939. [W:] Parafia bogucicka – tradycja i współczesność. Księga jubileuszowa. Red. W. Świątkiewicz, J. Wycisło. Katowice 2000; Rocznik Diecezji Śląskiej (Katowickiej) 1936, Katowice 1936.

tuszynski-roman

TUSZYŃSKI Roman (3 I 1891, Janów – po 1939), ślusarz; żołnierz 51. pp we Wrocławiu; uczestnik I wojny światowej (w l. 1915–1918 na froncie francuskim); prezes ►Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Bogucicach (1937–1939); uczestnik I ►powstania śląskiego, internowany w obozie w Sosnowcu. Przed II wojną światową mieszkał na ►ul. I. Paderewskiego w Zawodziu.
APK, zesp. Urząd Wojewódzki Śląski, Wydział Społeczno-Polityczny, sygn. 790; E. Długajczyk, P. Parys: Archiwum powstań śląskich. T. 1: Okres pierwszego powstania śląskiego 1919 r. Katowice 2017; http://www.pilsudski.org/powstania/szczegoly.

 


LEKSYKON BOGUCKI

WSTĘP

Leksykon bogucicki ma charakter popularny, będzie zawierać minimum 2000 haseł ujmujących okres od czasów zamierzchłych do współczesności. Granice terytorialne powstającego dzieła wyznaczają granice historyczne Bogucic z ich obszarem dworskim, Zawodziem, Koszutką, Kuźnicą Bogucką, Burowcem i włączoną już po I wojnie światowej do Dzielnicy II kolonią Agnes-Amanda, różniące się od współczesnych. Uwzględniono także najdalszy zasięg parafii p.w. św. Szczepana Męczennika. Miejscowości, które jej podlegały (Katowice, Kuźnica Bogucka, Dąbrówka Mała, Załęże, Brynów), zostaną opisane w kontekście ich związków z kościołem. Ponadto opisane zostaną struktury administracji terenowej, w obrębie których funkcjonowały miejscowości Bogucice i Zawodzie (jednostki terytorialne takie, jak: księstwo cieszyńskie, księstwo raciborskie, majorat mysłowicki, powiat bytomski i powiat katowicki), a także struktury administracji kościelnej (dekanaty), do których miejscowości należały.

W hasłach poruszono tematy: biograficzne, topograficzne, topograficzno-historyczne, historyczne, gospodarcze, wyznaniowe, kulturalno-oświatowe, omówiono zabytki i pomniki, struktury lecznictwa i kultury fizycznej, parę haseł poświęcono kulturze ludowej.

Notki biograficzne dotyczą wyłącznie osób nieżyjących, pochodzących z Bogucic, Koszutki, Zawodzia, a także tam zamieszkałych bądź działających, rozsławiających je poza ich granicami, o ile o ich działalności zachowały się ślady w źródłach lub dostępnych opracowaniach. Było to jedyne kryterium, jakie zastosowano, stąd w leksykonie znalazły się osoby o różnych opcjach narodowych i różnych orientacjach politycznych (m.in. działacze lewicowi, przedstawiciele duchowieństwa, osoby konsekrowane, właściciele Bogucic – przedstawiciele rodów Salomonów, Mieroszewskich, Tiele-Wincklerów, działacze samorządowi, powstańcy śląscy, sportowcy, nauczyciele, przedstawiciele świata kultury, dyrektorzy zakładów pracy, osoby zasłużone dla nauki polskiej).

Ważną część leksykonu stanowią hasła topograficzne – zarówno z topografii urzędowej (dotyczą  większości ulic Bogucic, Koszutki i Zawodzia), nazw osiedli i kolonii, miejsc historycznych, jak i z onomastyki ludowej (np. Tyfus, Drajok, Mrówcza Górka). Pewna grupa haseł dotyczy wydarzeń historycznych, ich wpływu na dzieje Bogucic (np. działalności Armii Radzieckiej w styczniu 1945, II wojny światowej, struktur ruchu oporu podczas okupacji, I wojny światowej, powstań śląskich, plebiscytu górnośląskiego, wojny trzydziestoletniej, wojen saskich, wielkiego kryzysu gospodarczego).

Duża grupa haseł dotyczy jednostek gospodarczych. W tej grupie znajdują się wszystkie kopalnie z  szybami i polami górniczymi, huty, kuźnica i inne jednostki gospodarcze różnych branż. Pewna grupa haseł odnosi się do rzemiosła, usług i handlu – obejmuje opracowania dotyczące nazw branżowych (np. fryzjerstwo, kowalstwo, piekarstwo), rzemieślników wykonujących wybrane zawody (np. budowlańcy, piekarze, stolarze), a także niektórych hurtowni, sklepów i mających długoletnie tradycje restauracji. Nie pominięto również haseł związanych z rolnictwem (np.  hodowla bydła, drobiu, koni, trzody oraz uprawa roślin użytkowych, ziemniaków i żyta).

Starając się uwzględnić wszystkie aspekty dziejów Bogucic, Koszutki i Zawodzia opracowano też hasła związane z życiem parafialnym realizowanym w 3 istniejących kościołach (parafie, związki i stowarzyszenia kościelne, obiekty sakralne), edukacją przedszkolną, szkolną, pozaszkolną i akademicką, lecznictwem (szpitale, ważniejsze przychodnie, apteki), kulturą fizyczną i turystyką (struktury i kluby sportowe).

Przy opracowaniu leksykonu korzystano z archiwaliów Archiwum Państwowego w Katowicach i jego oddziałów w Pszczynie i Gliwicach, Archiwum Miejskiego w Katowicach, Archiwum Kurii Archidiecezjalnej w Katowicach oraz zgromadzonych w Muzeum Historii Katowic, a także informacji zamieszczanych w prasie historycznej i współczesnej, okolicznościowych wydawnictwach jubileuszowych oraz literaturze naukowej i popularnonaukowej.

Antoni Steuer

autor koncepcji opracowania i treści haseł


 


wspolczesne granice bogucic
Współczesne granice Bogucic