M

 

MADEJ Tadeusz (1 I 1908, Kraków – 31 III 1987, Katowice) – pedagog, działacz sportowy, podporucznik rezerwy, absolwent Studium Wychowania Fizycznego UJ w Krakowie. W l. 1935–1939 był nauczycielem wychowania fizycznego w Śląskich Technicznych Zakładach Naukowych. W 1939 uczestniczył w wojnie obronnej Polski, internowany w oflagu VII A w Murnau (organizator obozowego życia sportowego, członek Komisji Weryfikacyjnej Tożsamości Osób i Stopnia Wojskowego), ze względu na zły stan zdrowia umieszczony w obozie dla byłych jeńców wojskowych w Ingolstadt (1945–1947). Powrócił na przedwojenne stanowisko pracy (1947–1948); W kolejnych latach był dyrektorem Wojewódzkiego Komitetu Kultury Fizycznej w Katowicach (1948–1949, 1960–1964), organizatorem struktur kultury fizycznej w Szczecinie i Opolu (1949–1952), dyrektorem Technikum Wychowania Fizycznego w Katowicach (1952–1960), kierownikiem Nauczycielskiego Studium Wychowania Fizycznego w Katowicach. Odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

MADEY Piotr (14 XI 1942, Katowice – 19 X 1996, Katowice) – reporter sportowy Rozgłośni Polskiego Radia w Katowicach (1962–1996). Realizował audycje „Śląska Fala”, „Za kierownicą”, „Z mikrofonem po boiskach”, współpracował z redakcją Polskiego Radia Program I (współautor „Kroniki Sportowej”, Studio S-13, audycji „Przy muzyce o sporcie”).
B. Tuszyński: Bardowie sportu. Wydawnictwo z okazji 50-lecia Klubu Dziennikarzy Sportowych. Warszawa 2009.

MAGNAT zob. ►Dziurowicz Marian

MAJER Herman (1901, Sosnowiec – po 1980, Katowice) – działacz robotniczej kultury fizycznej i Polskiej Partii Socjalistycznej. Zasiadał w zarządzie Związku Polskich Towarzystw Wycieczkowych „Jaskółka” (1920), był sekretarzem Organizacji Młodzieży Robotniczej „Siła” w Katowicach (1922), Śląskiego Robotniczego Sportowego Komitetu Okręgowego w Katowicach. Uprawiał lekkoatletykę – uczestniczył w olimpiadach robotniczych (1927, 1931). Udzielał się w Czerwonym Harcerstwie; w l. 70. XX w. pełnił funkcję prezesa koła ZBOWiD w Katowicach-Bogucicach.
A. Steuer: Ruch sportowy w województwie śląskim 1922–1939. Opole 2008.

MAJOWSKA-SZYNDLER Marta (17 VII 1911, Królewska Huta – 17 II 2001, Katowice) – gimnastyczka, zawodniczka TG „Sokół” Brynów (1929–1939), później naczelniczka gniazda, reprezentantka Polski (1936–1938), uczestniczka IO (1936), MŚ (1938). Osiągnięcia: 2 (1–0–1) medale MŚ – 1 m. poręcze symetryczne (1938), 3 m. wielobój drużynowy (1938), 6 (3–3–0) medali MP – 1 m. wielobój indywidualny (1936), poręcze (1936–1937), 2 m. skok przez konia (1936), równoważnia (1936), wielobój indywidualny (1937).
B. Tuszyński, H. Kurzyński: Od Chamonix i Paryża do Vancouver. Leksykon olimpijczyków polskich 1924–2010. [Warszawa 2010].

makula-edward

MAKULA Edward (4 VII 1930, Kończyce, ob. dz. Zabrza – 15 I 1996, Warszawa) – szybownik,  reprezentował Aeroklub Śląski Katowice (1946–1996). Osiągnięcia: 7 rekordów świata w locie po trójkącie i przelocie docelowo-powrotnym; 2 (1–1–0) medale MŚ – kl. otwarta 1 m. (1963), 2 m. (1960); 5 (4–1–0) medali MP – 1 m. (1957, 1965, 1966, 1978), 2 m. szybowce jednomiejscowe (1955). Był prezesem Aeroklubu Śląskiego w Katowicach (1963–1967), instruktorem modelarstwa lotniczego w Pałacu Młodzieży w Katowicach; pilotem w Lotniczym Pogotowiu Ratunkowym (1961–1964) i samolotów pasażerskich w PLL LOT w Warszawie (1965–1995). W plebiscycie „Skrzydlatej Polski” (1969) został wybrany najlepszym lotnikiem sportowym 25-lecia Polski Ludowej. Odznaczenia: Medal Lilienthala (1966), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski. Jest patronem ulicy w Katowicach.
A. Steuer: Makula Edward (1930–1996). „Wychowanie Fizyczne i Sport” 1996, nr 3; A. Steuer: Edward Makula. W: Patronowie katowickich ulic i placów. Red. U. Rzewiczok. Katowice 2013.

MALCZYK Cecylia (19 VI 1914, Rozbark – ?) – siatkarka, koszykarka, florecistka; zawodniczka KS „Pogoń” Katowice (1932–1939, 1945), Śląskiego Klubu Szermierczego w Katowicach, Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół I” Katowice (1931–1939). Osiągnięcia: 1 (1–0–0) medal AMŚ –1 m. koszykówka (1935). Była absolwentką Centralnego Instytutu Wychowania Fizycznego w Warszawie (1935) i Akademii Wychowania Fizycznego w Warszawie (1951); pracowała jako wykładowca w Technikum Wychowania Fizycznego w Katowicach.
H. Kurzyński: Historia polskiej kobiecej lekkoatletyki w okresie międzywojennym. Warszawa 2008.

MALCZYK Norbert (10 VI 1917, Katowice – [?]) – pływak; zawodnik KS „Pogoń” Katowice; instruktor pływania, sędzia związkowy; działacz Śląskiego Okręgowego Związku Pływackiego (skarbnik w l. 1945–1959) i Zarządu Miejskiego Wojewódzkiego Ośrodka Ratownictwa Wodnego w Katowicach (1967–1971).
W. Klimontowicz: Sport pływacki Górnego Śląska. Katowice 1998.

MALIK Stefan (7 XII 1904, Janów – 27 IX 1979, Katowice), działacz sportowy; założyciel RKS „Siła” Janów i członek zarządu (1932–1939); współzałożyciel. RKS „Naprzód” Janów i członek zarządu klubu.
APK, zesp. Okręgowy Związek Piłki Nożnej w Katowicach, sygn. 16; pismo USC Katowice z 28 XI 2017 w MHK.

MALINA Aleksandra zob. ►Szpakowska Aleksandra

MALINOWSKI Florian (1901 – 24 V 1974, Katowice) – działacz sportowy: bokserski, motocyklowy, samochodowy; współzałożyciel Prywatnego KS (1923), Śląskiego Klubu Motocyklowego w Katowicach; po 1945 założyciel zespołu rzeczoznawców motorowych przy Oddziale Śląskim Polskiego Związku Motorowego i działacz Automobilklubu Śląskiego. Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi.
„Dziennik Zachodni” 1974, nr 123.

MAŁODOBRY Tadeusz Roman (10 I 1928, Katowice – 20 IV 1989, Katowice) – szermierz, absolwent Śląskiej Akademii Medycznej w Katowicach (lekarz chirurg), dyrektor Szpitala Miejskiego w Katowicach-Bogucicach, kierownik przychodni zakładowych kopalni „Gottwald” i „Kleofas”. Reprezentował barwy MKS Katowice (1946–1950) i AZS Rokitnica (1950–1960). Osiągnięcia: 1 (0–0–1) medal AMŚ – 3 m. szabla drużynowo (1953). W l. 1957–1959 był prezesem Okregowego Związku Szermierczego w Katowicach, zainicjował powstanie czasopisma „Szermierz”.
K. Marcinek: Leksykon polskiej szermierki. Historia, ludzie, medale 1922–2012. Warszawa 2012.

MAŁYSIAK Kazimierz (11 IV 1936 – 2016) – hokeista na lodzie, napastnik prawoskrzydłowy; zawodnik AZS Katowice (1953–1956), „Górnik” Katowice (1957–1964), GKS Katowice; reprezentant Polski – uczestnik MŚ (1956, 1959, 1961); trener. Osiągnięcia: 1 (0–0–1) medal AMŚ – 3 m. (1956); 10 (5–5–0) medali MP – 1 m. (1958, 1960, 1962, 1965, 1968), 2 m. (1957, 1959, 1961, 1967, 1969). Był królem strzelców polskiej ligi w sezonie 1958/1959.
W. Zieleśkiewicz: Historia polskiego hokeja. Krynica 2007.

MARKIEWICZ Mieczysław (24 I 1914, Ciasna w Bieszczadach – 12 I 1979) – kombatant II wojny światowej, działacz sportowy i turystyczny, przewodnik beskidzki. Ukończył Studium Wychowania Fizycznego UJ w Krakowie; służył jako podchorąży w 2. Pułku Strzelców Podhalańskich (wzięty do niewoli niemieckiej, potem sowieckiej); działał w ruchu oporu (przerzuty oficerów polskich na Węgry drogą bieszczadzką). Po II wojnie światowej zamieszkał w Katowicach; przyczynił się do założenia Klubu Narciarskiego „Węgiel” przy Centralnym Zarządzie Przemysłu Węglowego, KS „Górnik” Katowice, Śląskiego Klubu Narciarskiego, Koła Przewodników Tatrzańskich im. ►Janusza Chmielowskiego w Katowicach (1953), gdzie pełnił funkcję skarbnika (1956–1979). Pochowany na cmentarzu przy ul. Francuskiej.
45 lat Koła Przewodników Tatrzańskich im. Janusza Chmielowskiego w Katowicach: 1953–1998. Oprac. red. D. Kreuschner-Smolka. Katowice 1999.

MARONDEL Andrzej Alfred (27 II 1931, Świętochłowice – 4 I 1987, Katowice) – dziennikarz sportowy, absolwent Wydziału Dziennikarskiego Uniwersytetu Warszawskiego, specjalista od boksu, zapasów, podnoszenia ciężarów, pięcioboju nowoczesnego. Współpracował z gazetami: „Sport” (1953–1956), „Wieczór” (1956–1962, 1969–?), „Trybuna Robotnicza” (1962–1969), redagował rubrykę Sport rozmawia z czytelnikami. Działał w Towarzystwie Krzewienia Kultury Fizycznej, był współzałożycielem koła przy Śląskim Wydawnictwie Prasowym.
B. Tuszyński: Bardowie sportu. Wydawnictwo z okazji 50-lecia Klubu Dziennikarzy Sportowych. Warszawa 2009.

MARUSZEWSKI Stanisław (1 XI 1911 – 8 III 1997, Katowice) – zapaśnik w stylu klasycznym. Był zawodnikiem klubów: „Strzelec” Wełnowiec, Hohenlohehütter Turn- und Sportverein, „Orzeł” Wełnowiec, Koło Sportowe Zrzeszenia Sportowego „Stal” Wełnowiec; później trenerem GKS Dąbrowa Górnicza, GKS Katowice. Osiągnięcia: 1 (1–0–0) medal MP – 1 m. w wadze półciężkiej. Jego wychowankami byli: Tadeusz Godyń, Józef Grzyb, ►Stefan Połacik, Zbigniew Żedzicki.
A. Baran: Katowice: sto lat sportu zapaśniczego w 140-letnim mieście. Katowice 2006.

MARYNIOK Andrzej (3 X 1948, Katowice – 3 I 2012, Katowice) – uprawiał hokej na lodzie (prawy obrońca) w „Naprzodzie” Janów. 10-krotnie był reprezentantem Polski (m.in. MŚ 1971). Na MP wraz z drużyną zajęli 2 m. w l. 1971, 1973, 1977 oraz 3 m. w l. 1972, 1974, 1976, 1978, a także zdobyli złoty medal MP juniorów (1968). W l. 1984–1985 trenował kadrę narodową 16- i 17-latków, która na MŚ juniorów w 1985 wywalczyła awans do grupy A i 2 razy zdobyła 1 m. na Ogólnopolskiej Spartakiadzie Młodzieży. Był zasłużonym działaczem Polskiego Związku Hokeja na Lodzie.
W. Zieleśkiewicz: Historia polskiego hokeja. Krynica Zdrój 2006.

MASTALERZ Stanisław (7 V 1895, Szarlej [ob. Piekary Śląskie] – 6 XI 1959, Katowice), pseud. Karol Gorczek, Wiktor Gans – żołnierz, członek Związku Wzajemnej Pomocy i Zjednoczenia Zawodowego Polskiego (od ok. 1908), podczas I wojny światowej żołnierz armii pruskiej na froncie zachodnim (w 1917 ciężko ranny), pracownik zakładów zbrojeniowych w Gliwicach, czynny w Związkach Wojackich i Straży Obywatelskiej dla Górnego Śląska, komendant Polskiej Organizacji Wojskowej Górnego Śląska i Centrali Wychowania Fizycznego, zastępca komendanta POW G.Śl. na pow. toszecko-gliwicki, uczestnik obrony hotelu „Lomnitz” (27–28 V 1920), dowódca oddziałów w pow. toszecko-gliwickim i zabrskim w II powstaniu śląskim, Gliwickiego Pułku Piechoty im. Stefana Batorego w III powstaniu śląskim (po jego zakończeniu oficer zawodowy do 1924). W 1922 zamieszkał w Katowicach (do 1939) – członek kolegium redakcyjnego gazet: „Polak” (1924–1925) i „Polska Zachodnia” (1926–1928), działacz Związku Powstańców Śląskich (do 1934 etatowy sekretarz), organizator Oddziałów Młodzieży Powstańczej, członek Związku Obrony Kresów Zachodnich (Polskiego Związku Zachodniego), służba w Zawodowych Strażach Pożarnych (1935–1939), oficer operacyjny 23. Dywizji Piechoty (IX 1939). Od 1939 przebywał na emigracji (do 1947) – członek Towarzystwa Kooperatystów Polskich (1943–1945), absolwent kursu dla oficerów wojsk sprzymierzonych w Manchesterze (1944), oficer łącznikowy przy Naczelnym Dowództwie Wojsk Sprzymierzonych w Ludwigsburgu (1945); udzielał pomocy rodakom przebywającym w obozach w Niemczech. Był także naczelnikiem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, członkiem Towarzystwa Śpiewu „Halka” w Piekarach Śląskich; opublikował pierwsze polskie przepisy gry w piłkę nożną w gliwickiej w gazecie „Sztandar Polski” (1919); pełnił funkcję wiceprezesa Śląskiego Związku Piłki Nożnej w Katowicach (1937–1939). W l. 1949–1956 odsunięty od działalności społeczno-politycznej, w tym w ruchu sportowym (pod pretekstem spreparowanych zarzutów o malwersacje w AKS Chorzów); w 1957 rehabilitowany. Autor wspomnień powstańczych. Odznaczony m.in. Orderem Virtuti Militari V kl., Krzyżem na Śląskiej Wstędze Waleczności i Zasługi, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Niepodległości z Mieczami, Krzyżem Komandorskim OOP. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym w Katowicach. Na frontonie domu przy ul. Poniatowskiego w Katowicach, gdzie mieszkał, umieszczono tablicę pamiątkową.
Encyklopedia powstań śląskich. Opole 1982; Patronowie katowickich ulic i placów. Red. U. Rzewiczok. Katowice 2013; F. Szymiczek: Masztalerz Stanisław (1895–1959). [W:] Śląski słownik biograficzny. T. 1. Katowice 1977.

MATYSIK Andrzej (16 IV 1901, Zawodzie – ?) – sekretarz w katowickim magistracie; od 1928 członek Ligi Obrony Powietrznej i Przeciwgazowej; sekretarz i skarbnik obwodu miejskiego LOPP; organizator szkolnych kół LOPP. Założył Miejskie Koło Szybowcowe w Katowicach; wyszkolił kilku szybowników związanych z obronnością kraju.
APK, zesp. Urząd Wojewódzki Śląski Wydział Ogólny, sygn. 33.

MAZEPA Tadeusz (1912 – 27 VIII 2013) – założyciel AZS Katowice (1945), honorowy członek AZS, prezes Klubu Seniora AZS Katowice (2005–2011), członek zarządu: Organizacji Środowiskowej AZS Katowice (2005–2012), Klubu Środowiskowego AZS Katowice (1995–2011, wiceprezes w l. 2001–2011); założyciel i wieloletni zawodnik sekcji hokeja na trawie i na lodzie.
www.pzht.pl/index.

marz-rudolf

MÄRZ Rudolf (17 IV 1901, Wielkie Hajduki – ok. 1944) – skoczek do wody; trenował w klubach: Erster Kattowitzer Schwimmenverein (1923–1926), Towarzystwo Pływackie „23” Giszowiec-Nikiszowiec (1927–1939). Był inż. górnictwa, sztygarem kopalni „Giesche” w Janowie, działaczem koła Stowarzyszenia Polskiego Związku Inżynierów i Techników. W okresie okupacji hitlerowskiej, podejrzewany o sympatyzowanie z Polakami, został karnie przeniesiony do kopalń Zagłębia Wałbrzyskiego; zginął w wypadku górniczym. W l. 1928–1939 występował w reprezentacji Polski, m.in. na ME (1927, 1929, 1931). Osiągnięcia: 26 (21–3–2) medali MP (1926–1939) w skokach z trampoliny (1 m.: 1926, 1928–1932, 1934, 1936, mistrzostwa zimowe 1938; 2 m.: 1938, 1939, mistrzostwa zimowe 1939; 3 m.: 1927, 1935); w skokach z wieży: 1 m. (1926–1932, 1934–1939).
Słownik biograficzny ziemi pszczyńskiej. Red. A. Lysko. Pszczyna 1994; B. Tuszyński: Księga sportowców polskich ofiar II wojny światowej: 1939–1945. Warszawa 1999.

MĄCZYŃSKI Stanisław (7 VI 1913, Lwów – 18 IV 1981, Katowice) – działacz PTTK przy Hucie Baildon, przewodnik oddziału przy Domu Kultury Huty Baildon; wprowadził do programu działalności spotkania z piosenką, satyrą i humorem. Pochowany na cmentarzu w Załężu.
„Głos Baildonu” 1982, nr 2.

mielnik-ryszard

MIELNIK Ryszard (16 V 1924, Lwów – 17 IX 2000, Chorzów) – inż., działacz turystyczny, uczestnik ruchu oporu (Pogotowie Harcerskie – 1939, Szare Szeregi, żołnierz Armii Krajowej). Od 1960 członek Komisji Turystyki Kolarskiej Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego w Katowicach i jej przewodniczący (1964), wiceprzewodniczący Komisji Turystyki Kolarskiej Zarządu Głównego PTTK (1977–1981). Współorganizator międzynarodowych imprez kolarskich AIT-PTTK (1959, 1964, 1971, 1977, 1986), wykładowca na kursach turystyki kolarskiej dla przewodników; przewodnik turystyki kolarskiej, beskidzki instruktor krajoznawstwa, Strażnik Ochrony Przyrody, od 1979 członek honorowy PTTK. Współautor Vademecum turysty kolarza. W l. 80. XX w. był pracownikiem Muzeum Historii Katowic, organizatorem nieistniejącego Działu Hutnictwa. Odznaczony: Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Walecznych Armii Krajowej, odznaką Zasłużony Działacz Turystyki.
Archiwum Zakładowe MHK, akta osobowe; http://krajoznawca.org/rocznicowo-o-ryszardzie-mielniku.

MŁYNAREK Edmund (10 XI 1926, Katowice – po 1977, Załęże) – absolwent Śląskich Zakładów Naukowo-Technicznych, żołnierz Armii Krajowej, zawodnik i trener siatkówki, kierownik sekcji siatkówki w KS „Baildon” Katowice.
APK, zesp. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej Katowice Wojewódzki Komitet Kultury Fizycznej, sygn. 167; „Głos Baildonu” 1977, nr 1.

MOCZKO Alojzy (17 VI 1913, Ciasna k. Olesna – 22 II 1983, Katowice) – bokser, zawodnik TG „Sokół” II Katowice, Policyjnego Klubu Sportowego Katowice, „Syreny” Warszawa, działacz sportowy w Wojewódzkim Milicyjnym Klubie Sportowym Katowice (1945–1949). Walczył w Powstaniu Warszawskim. Aktywnie uczestniczył w procesie odbudowy boksu w województwie śląsko-dąbrowskim, rekrutując bezdomnych pięściarzy ze zrujnowanej Warszawy (zob. m.in. ►Aleksander Grądkowski, ►Antoni Komuda). Brat ►Konstantego i ►Wiktora Moczków.
Materiały w zbiorach MHK.

MOCZKO Konstanty (15 II 1906, Ciasna k. Olesna – 30 VII 1957, Katowice) – powstaniec śląski, zapaśnik (w wadze muszej), członek TG „Sokół” II Katowice, 4-krotny reprezentant Polski w l. 1927–1929 (m.in. uczestnik ME 1927). Osiągnięcia: 4 medale MP (2–1–1) – 1 m. (1927–1928), 2 m. (1925), 3 m. (1926). Zginął w wypadku budowlanym na rusztowaniach Katedry Chrystusa Króla w Katowicach. Pochowany na cmentarzu przy ul. Sienkiewicza w Katowicach.
A. Steuer: Dzieje ciężkiej atletyki na Górnym Śląsku (1878–1945). Katowice 1986.

MOCZKO Wiktor (1907, Ciasna k. Olesna – 3 VIII 1937, Katowice) – bokser, uchodźca po plebiscycie na Górnym Śląsku, zawodnik TG „Sokół” II Katowice (1925–1930), Bokserskiego Klubu Sportowego Katowice (1931), Policyjnego Klubu Sportowego Katowice (1932–1936). 5-krotnie reprezentował Polskę (1929–1931) w wadze muszej i koguciej, odnosząc 3 zwycięstwa i 2 porażki. Osiągnięcia: 7 (5–1–1) medali MP – 1 m. w wadze muszej (1926–1931), 2 m. w wadze muszej (1932), 3 m. w wadze koguciej (1934). W powszechnej opinii był najlepszym pięściarzem wagi muszej w II poł. l. 20. XX w. w Polsce. Popełnił samobójstwo. Pochowany na cmentarzu przy ul. Sienkiewicza w Katowicach.
P. Osmólski: Leksykon boksu. Warszawa 1989.

musiol-augustyn

MUSIOŁ Augustyn (30 I 1892, Nowe Bojszowy – 2 I 1970, Katowice-Szopienice) – pionier podnoszenia ciężarów w woj. śląskim; powstaniec śląski, policjant. Od 1907 trenował w Towarzystwie Ciężkoatletycznym „Roland”, w 1920 Towarzystwie Ciężkoatletycznym „Biały Orzeł” Szopienice. Brał udział w tworzeniu polskich struktur policyjnych jako funkcjonariusz APO i Straży Obywatelskiej; walczył w III powstaniu ślaskim, a po jego zakończeniu pracował w Policji Państwowej Województwa Śląskiego i od 1928 w Policyjnym Klubie Sportowym w Katowicach. W 1938 przeniesiony na Zaolzie, został komendantem posterunku w Ropiczce; w l. 1945–1946 był radnym frakcji polskiej w Miejskiej Radzie Narodowej w Czeskim Cieszynie. Od 1949 zaangażował się w odbudowę podnoszenia ciężarów w HKS Szopienice; wychowawca wielu sztangistów (m.in. reprezentanta Polski ►Czesława Białasa). Osiągnięcia: 1 (1–0–0) medal MP – 1 m. w wadze średniej w podnoszeniu ciężarów (1925).
A. Steuer: Musioł Augustyn (1890–1970). W: Słownik biograficzny ziemi pszczyńskiej. Red. A. Lysko. Pszczyna 1994.

 


LEKSYKON LUDZI KATOWICKIEJ KULTURY FIZYCZNEJ I TURYSTYKI

WSTĘP

W leksykonie Ludzie katowickiej kultury fizycznej i turystyki zamieszczono wyłącznie notki biograficzne osób już nieżyjących związanych z kulturą fizyczną i turystyką urodzonych bądź działających w Katowicach (we współcześnie obowiązujących granicach). Celem zebrania i opracowania dotąd rozproszonych informacji jest zaspokojenie elementarnych potrzeb Czytelników, przede wszystkim zaś leksykon ma służyć pomocą tym, którzy interesują się historią śląskiego i katowickiego sportu i chcą poznać sylwetki ludzi mających trwałe już miejsce w galerii zasłużonych dla kultury fizycznej.

Przyjęta forma prezentacji ma dostarczyć podstawowych wiadomości o zasłużonych sportowcach, trenerach, działaczach i innych postaciach związanych z katowicką kultura fizyczną, tzn. niezbędnych danych biograficznych oraz uwag o działalności i osiągnięciach. W zwięzły sposób podano niezbędne informacje, pozwalające na szybkie skojarzenie sylwetki z epoką i określona dziedziną sportową. Treść biogramów została ograniczona do spraw najistotniejszych. W treści haseł uwzględniono przede wszystkim pionierskie dokonania w rozwoju dyscyplin sportowych, działalność w ogólnopolskich i regionalnych związkach sportowych (turystycznych), aktywność w zakładaniu sekcji i klubów sportowych oraz gniazd Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”, a w informacjach o sportowcach ich osiągnięcia, takie jak: medale mistrzostw Polski i innych ważnych zawodów regionalnych i ogólnopolskich, osiągnięcia jako reprezentanta Polski (olimpijczyka, uczestnika mistrzostw świata, mistrzostw Europy i innych zawodów wysokiej rangi międzynarodowej).

Przy opracowaniu leksykonu korzystano z archiwaliów Archiwum Państwowego w Katowicach i jego oddziałów w Pszczynie i Gliwicach, Archiwum Miejskiego w Katowicach, Archiwum Kurii Archidiecezjalnej w Katowicach oraz zgromadzonych w Muzeum Historii Katowic, a także informacji zamieszczanych w prasie historycznej i współczesnej, okolicznościowych wydawnictwach jubileuszowych oraz literaturze naukowej i popularnonaukowej.

Antoni Steuer

autor koncepcji opracowania i treści haseł